Papugi, koronki i DKK

1

Styczniowe spotkanie DKK – Każdy Kocha Dyskusje

Nowy Rok – nowe spotkanie – nowe wyzwania – nowe książki do omówienia – nowy pomysł na autoprezentację klubowiczów – nowi członkowie – nowe oczekiwania i nowe nadzieje. Tym, co nie zmienia się w naszym DKK, jest bez wątpienia nasza pasja i miłość do książek oraz dyskusji na ich temat.


11 stycznia 2016 roku kolejne, choć pierwsze w 2016 roku, spotkanie przybrało nowy kształt, a rozpoczęła je autoprezentacja Pani Haliny Nowak. Jeszcze w zeszłym roku wszyscy członkowie DKK zgodzili się prezentować swoje, że tak powiem, dodatkowe oprócz książek pasje swojego życia. I tak właśnie na styczniowym spotkaniu poznaliśmy zamiłowania Pani Haliny, którymi okazało się robienie koronkowych figurek, pudełek i ozdób. Misternie wykonane przedmioty zachwyciły wszystkich zebranych. Oczywiście nie obyło się bez pytania „Kiedy – przy takim pracochłonnym hobby znajduje się czas na czytanie?", ale przecież odpowiedź jest oczywista „Jak się kocha książki to zawsze znajdzie się na nie czas". Autoprezentacja klubowiczki zapoczątkowała nasz wspólny pomysł nazwany „DKK i...", na kolejnych spotkaniach zaprezentują swoje zamiłowania kolejni klubowicze. Prezentację Pani Haliny możemy zatem zatytułować „DKK i koronki".

Zasadniczą część spotkania stanowiła oczywiście dyskusja – bardzo ożywiona i skłaniająca do refleksji. Omawianą książką były tym razem „Papugi z placu d'Arezzo" Erica-Emmanuela Schmitta, w której – jak głosi okładka – autor „z uwagą przygląda się człowiekowi we współczesnym świecie, w którym namiętność często myli się z miłością, a seks służy zagłuszaniu uczuciowej pustki", a „mieszkańcy placu d"Arezzo zakochują się, cierpią, uczą się ufać, czasem bywają samotni – a ich losy układają się w zaskakującą mozaikę ukazującą całe spektrum możliwych odcieni miłości".

Znany wszystkim klubowiczom, dzięki „Oskarowi i pani Róży", autor tym razem nie przypadł do gustu zebranym. Jednogłośnie stwierdzono, że przesada nigdy nie jest wskazana. Co według klubowiczów było tą przesadą? Tematyka książki, a mianowicie wspomniane już wyżej „całe spektrum możliwych odmian miłości", które niestety w przypadku tej powieści nie stanowi odmian miłości, ale seksu i pozbawionej uczuć cielesności – w bardzo różnorodnych jej obliczach.

Przez te meandry seksu i potrzeb, bardziej fizycznych niż uczuciowych, Schmitt prowadzi nas wymyślając sobie pięć rozdziałów zatytułowanych jakże odmiennie od zawartej w nich treści. Mamy zatem „Zwiastowanie", którym okazuje się anonimowy list: „Piszę tych kilka słów po prostu po to, by ci powiedzieć, że Cię kocham. Podpisane: Ty wiesz kto.", „Magnificat", czyli ogólnie mówiąc stan uwielbienia w jaki popadają bohaterowie powieści, „Responsorium" – odpowiedź kochanków na miłosne nadzieje książkowych postaci, „Dies irae" – Dzień Sądu Ostatecznego niegodziwych i źle miłujących oraz „Lux perpetua" – światłość wiekuistą – czyżby miłości?. Te religijne, katolickie nazwy rozdziałów budzą sprzeciw wobec lubieżnych poczynań bohaterów. Jak stwierdzili klubowicze zabieg ten – wykonany prowokacyjnie przez autora – w niczym nie pomaga powieści i jest zabiegiem bardziej komercyjnym niż podnoszącym wartość artystyczną samej książki.

Co zatem autor chciał przekazać swoim czytelnikom? Czy wykazał, że nikt nie jest bez winy, że ma swoje ułomności i słabości? Czy skrupulatnie udowodnił, że nie należy walczyć ze swoimi ułomnościami, ale raczej je akceptować? O empatii w przypadku własnych słabości i zachcianek, czasami uzasadnionych jedynie chwilowym kaprysem czy zauroczeniem, nie może przecież być mowy, gdyż empatia (jak udowadnia autor) potrafi zabić człowieka (postać Zachary'ego Bidermanna), który współodczuwając uruchamia swoje sumienie, a to zakłóca wewnętrzny spokój jednostki – nie wiadomo po co. Można przecież beztrosko żyć i cieszyć się życiem. Po co się umartwiać i maltretować odczuciami innych? Inni przecież też mogą żyć w ten sam sposób i nikim, i niczym się nie przejmować. Tylko czy wtedy będziemy zdolni żyć i naprawdę cieszyć się życiem i miłością bliskich nam osób? Czy będziemy potrafili funkcjonować sami dla siebie, z miłością własną, własnym bytem, bytem obok, a nie razem z innymi?

Na koniec warto jeszcze ustosunkować się (tak – ustosunkować się to dobre słowo) do wypowiedzi samego autora dotyczącej tematyki jego książek, którą zamieściła w „Wysokich Obcasach" autorka wywiadu – Kamilla Staszak.
„Nie szukam tematów pod kątem wzbudzania kontrowersji. Szukam takich, które zainteresują innych, włączając mnie. Chcę odkryć coś, o czym zapomniano lub jeszcze nie mówiono. Rozglądam się. Rozmyślam. A tematy jak ptaki przylatują na moje drzewo. Mam wrażenie, że to raczej tematy wybierają mnie. Każda książka staje się dla mnie drogą prowadzącą do jakiegoś intelektualnego i duchowego przeżycia. Ja je tworzę, ale one mnie konstruują."

Po przeczytaniu „Papug z placu d'Arezzo" trudno odnieść wrażenie, że za sprawą autora przeżywamy jakieś intelektualne i duchowe przeżycie (język powieści i ubogie dialogi bardziej współgrałyby z romansem niż dziełem literackim). Łatwo jednak potwierdzić, że temat powieści okazał się jak tytułowe papugi – za bardzo krzykliwy, monotematyczny, przesadzony i wykreowany na siłę, zbyt ogólnie potraktowany, przez co płytki. Nasi klubowicze mieli więc ochotę zamknąć książkę i przestać czytać – tak samo jak właściciele papug, którzy zmęczeni skrzeczeniem ptaszysk nakrywają ich klatkę kawałkiem materiału w celu zaznania odrobiny wytchnienia od natrętnego i monotonnego dźwięku. Jedyną intelektualnie rozgarniętą istotą w powieści okazuje się dziesięcioletnia dziewczynka, która jako jedyna czyta książki i prowadzi rozmowy na temat istnienia oraz obserwuje zachowania otaczających ją osób i których dobro leży jej na sercu. Niestety jedna mała istotka ginie w tłumie bezrozumnych, cielesnych na wskroś, pozbawionych intelektualnych doznań dorosłych.

Czy warto przeczytać „Papugi z placu d'Arezzo"? Klubowicze raczej nie polecają tej lektury, choć czyta się ją płynnie. Kończąc w duchu religijnym – powiem, że każdy ma wolną wolę, a ostateczny osąd może wydać tylko wówczas, gdy zapozna się z lekturą. Zatem nie osądzaj i nie wydawaj skazujących wyroków zanim jej nie przeczytasz. Nic nie jest przecież takie oczywiste...

23

45

67

DKK logo 2

Logo Instytut Książki 2

Logo NPRC 2


Z życia filii

Bukiety i laurki dla mam

dmp1

Filia nr 17

Przed nami Dzień Matki. 26 maja wszystkie mamy obchodzą swoje święto. W Filii nr 17 - Pogoń na popołudniowych warsztatach plastycznych dzieci wykonały z kolorowej krepiny i drucików kreatywnych piękne bukiety dla swoich ukochanych mam. Natomiast maluchy z Przedszkola Nr 2 po obejrzeniu bibliotecznych zakamarków zrobiły laurki pełne serduszek i kwiatów, by wręczyć je mamom w dniu ich święta.

Więcej…

Nasze wspaniałe mamy, wszystkie Was bardzo kochamy

mama1

Filia nr 19

Czterolatki z Milowic pilnie przygotowują się do Święta Mamy. W Filii nr 19 - Milowice poznały wzruszające wierszyki o mamach oraz wysłuchały opowieści o Martynce, która szukała prezentu dla swojej mamy. A potem samodzielnie wykonały dla swoich ukochanych mam piękne laurki.

Więcej…

Dzień Dobrych Uczynków

ucz1

Filia nr 13

Wiedzą wszystkie przedszkolaki, że dziś dzień nie byle jaki - Dzień Dobrych Uczynków - pod takim hasłem odbyły się zajęcia edukacyjne dla dzieci z Przedszkola nr 36 w Sosnowcu, podczas których mówiliśmy o dobrych uczynkach wobec drugiego człowieka, ale także wobec zwierząt i środowiska. Wykonaliśmy także Drzewo Dobrych Uczynków, na którym zawiesiliśmy nasze propozycje. Wszyscy wiemy, że dobre uczynki należy robić, więc i my postanowiliśmy zrobić coś dobrego - przedszkolaki przez cały tydzień zbierały książeczki, które zawieziemy do Centrum Pediatrii w Klimontowie, aby mogły służyć innym dzieciom.

Więcej…

Na Dzień Matki - kiermasz rękodzieła

dzień matki kiermasz F-2

Filia nr 2

Filia nr 2 - Rudna IV przy ul. Gospodarczej 32 serdecznie zaprasza na kiermasz prac wykonanych przez uczestników Warsztatu Terapii Zajęciowej Fundacji im. Brata Alberta w Sosnowcu, przygotowanych z okazji zbliżającego się Dnia Matki.

Więcej…
Joomla templates by Joomlashine